• furkan.arundas

Büyük Selçuklu’da Okçuluk



Türklerde okçuluk orta asya’dan beri süregelmiştir. Bu da bizi İslamiyet öncesine kadar götürmektedir. Kadim bir savaş sanatı olduğu için her dönemde olduğu gibi okçuluk Büyük Selçuklu döneminde de kendine has yerini korumuştur. Ok ve yay, okçuluk malzemeleri Büyük Selçuklu’da gücü, hakimiyeti, askeri üstünlüğü ve tabiiyeti simgelerdi.



Geçmişimizde bu kadar yer eden ok atmaya dair farklı kaynaklarda övgüyle bahsedilmektedir. Bu övgülerden bir tanesi El-Cahiz eserinde şu şekilde geçmektedir: “Türkler at sürerken öne - arkaya, sağa - sola , yukarıya - aşağıya ok atarlar. Bir Harici yayına bir ok sürmeden, Türk on tane ok atar.” Övgüden de anladığımız üzere atalarımız özel bir atış tekniği ile oldukça seri bir şekilde ok atabiliyordu. Asya menşeli olduğu bilinen bu teknikte başparmağa okçu yüzüğü anlamına gelen zihgir takılıyor. Böylece birden fazla oku aynı anda tutarak yayı gerebilmeyi kolaylaştırıyor ve muazzam bir kuvvetle hedefe doğru göndermeyi sağlıyor.



Zihgirin bu kadar avantaj sağlamasında, dönemine göre teknolojiyi ve ustalığı birleştirmesinde büyük pay var. Kişiye göre özel ölçü ile baş parmağa tam oturan ve doğru kilitlemeyi yapan bir zihgir, atış performansını önemli ölçüde geliştirmektedir.


Parmağınıza göre özel üretilecek zihgir için web sitemizi inceleyebilirsiniz.

#BüyükSelçuklu #SavaşSanatı #gelenekselokçuluk #özelüretim #teknoloji #ustalık #zihgir


51 görüntüleme0 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör
  • Beyaz Facebook Simge
  • Beyaz Instagram Simge